Karpervissen met m'n kinderen

 

menu

artikelen overzicht

Karpervissen met m'n kinderen.

 

Het was voor mij en mijn 2 dochters Demelza en Tuppence een natuurlijk proces zoals voetballen, verstoppertje spelen atletieken, eten en drinken.

Ik ben een visserman, en vroeger of later zouden ze daar mee geconfronteerd worden.

En in ons geval gebeurde dat al op jonge leeftijd. Al op zeer jonge leeftijd mag ik wel zeggen nam ik ze mee naar de waterkant om het hengelen te introduceren. En na ettelijke keren van witvissen met of zonder  vriendjes en vriendinnetjes. Gingen we karpervissen.

Het was puur genieten geblazen om mijn kinderen en anderen bezig te zien aan de waterkant,en als je nog eens een geluksgevoel wil hebben met je kinderen dan is dit een uitstekende mogelijkheid.

Vooraf gaande aan het karpervissen is het beter om een leerproces door te maken. De Mount Everest beklim je ook niet meteen, je begint met een laag bergje. 

Als ik  een karper gevangen had kwamen ze soms mee en mochten ze de vis even aaien tot dat ze 4 en 6 jaar waren en zwemdiploma’s hadden. Toen gingen we echt vissen. Met twee emmertjes en stoeltjes wat eigengemaakt deeg en kleine vaste hengeltjes in de koerskolk en andere watertjes bij mij in de omgeving. Tijdens het vissen vertelde ik de geheimen om tot succes te komen en hoe je de vissen moest behandelen. De vissen (meestal vorentjes) werden soms even in een emmertje gedaan om te bekijken waarna ze vlug weer teruggezet werden. Het water in het emmertje mocht niet warm worden dus altijd in de schaduw zetten en vaak het water verversen. Soms werd er een kanjer van een brasem gevangen waarbij we echt paf stonden van die grote vis. Die was ook veel te groot voor het emmertje. De haakjes konden ze al snel zelf uit de bekjes halen. En van angst om de vissen te pakken was geen sprake meer. Soms als een veel oudere jongen meeging en toch nog een beetje bang was voor het natte vissenlijf. Pakte mijn jongste dochter Tuppence het over om het voor te doen. Daar kunnen stoere jongens slecht tegen. Er was ook altijd een beetje competitie tussen mijn dochters, er zat maar twee jaar tussen. Toen was het tijd voor het grotere werk, maar eerst nog een test!

We gingen naar de Flevohof waar je vroeger leuk kon ravotten in het indianendorp etc. een vriendinnetje ging mee. En het mooie was dat er ook in de vijver gevist mocht worden met een intree kaartje. Dus ik nam een karper hengeltje mee en wat gekookte mais en blikmais. Ik wist dat er in de vijver een mooi schooltje wat kleinere karper zat die nauwelijks bevist werd. Er was een open plekje.Voor de rest allemaal hoog riet. Het water was goed helder.De kinderen gingen spelen, en ik ook. Er zat op de plek geen karper maar  30 meter naar rechts zag ik een hele groep strak tegen het riet liggen. Voorzichtig voerde ik wat blikmais en gekookte mais over het riet heen en maakte een strook naar mijn stekje.

En ja hoor na een paar minuten hoorde ik al een karper springen, vaak een teken dat er wat voer gevonden was. Even later vloog mijn wakertje omhoog en kon ik de eerste karper vangen. Het liep goed en na een paar uur had ik een aantal karpers gevangen. Die ik in een paar bewaarzakken deed.

Even later kwamen de kinderen met mijn vrouw  om te pauseren.

En is het nog wat? Greet keek me vragend aan.

Dat was de vraag waar ik op gewacht had. Ik kwam in actie.

Het gras naast me was helemaal drassig, er stond water op en voelde zacht aan. Ik pakte de zakken en liet zachtjes de karpers op de soppende ondergrond uit de zakken glijden.

Kijk eens! Hoe mooi! En help me nou gauw de karpers weer terug te zetten ze happen al naar lucht.

Een karper op het droge heeft een enorm kwetsbare uitstraling logge ongevaarlijke lobbessen met zielig ogen help me! Help me! Maar soms heeft dat totaal géén inpact. Nu wel gelukkig

Even waren de kinderen beduusd van de grote vissen lijven (Tussen de 5 en 7 pond) Maar al gauw droegen Tuppence en Demelza de karpers naar de waterkant en lieten ze zachtjes weer in hun element terugzwemmen. Zelfs het vriendinnetje die volledig onvoorbereid was pakte een hulpbehoevende karper op en droeg hem stevig maar toch zacht naar het water om de vis te redden.

Ik kon geen angst of terughoudendheid bespeuren en deed niets anders dan opletten en foto’s maken.

Ze waren geslaagd al zei ik daar niets van. 

Nou jullie hebben me geweldig geholpen hoor! En de karpers zijn ook weer bij hun vriendjes!

Het was in de zomer van 1992 dat ik een voerplek maakte in een water wat toen een groot bestand had aan karpers tussen de 6 en de 12 pond. Een water wat ik zeer goed kende. Het was het Noorddiep bij Kampen. De voerplek maakte ik op een nog al kaal gedeelte zodat er wat  betreft het uitdrillen weinig problemen zouden ontstaan. We hadden de ruimte. Mijn kinderen hielpen mee met het voeren. Gekookte mais, erwten, kapucijners, pinda’s, hennep etc. en wat boilies.

Ondanks dat dit gedeelte van het Noorddiep erg kaal overkwam wist ik dat het goed was. Ik hoopte stilletjes op een mooi avontuur met veel sensatie. 

Het hengelmateriaal was een probleem. De lange en relatief zware karperhengels die ik had waren geen optie voor mijn dochters van 7 en 9 jaar oud. Ik moest alternatieven verzinnen

Ik had door alle jaren heen een behoorlijke collectie van hengels en molens opgebouwd daar moest toch iets geschikts tussen zitten. Na wat passen en meten en een keer proef werpen met mijn oudste dochter had ik wat materiaal geselecteerd.

Twee spinhengels van nog geen twee meter lang één voor 5-15 gram en een 20-25 grammer  en een brasem-snoekbaarshengel met een omgebouwde dunne top. Allen glashengels.

Op de spinhengels relatief zware molens. Een shimano aerobaitrunner xt7 4500 en een onverwoestbare shakespeare 2230 dikke lijnen van 35 honderdste om marge te hebben.

Verspelen door lijnbreuk is het laatste wat we moesten hebben.

Maar toch zette ik op de ultra lichte snoekbaarshengel een dito licht michel molentje met een dunnere lijn van 25 honderdste.

Ik zou wel zien hoe het uit zou pakken. 

Op de laatste voerdag rees er nog een probleem . De koeien!!

We zouden in een weiland vissen met koeien. Ik had ze eerlijk gezegd helemaal niet eerder opgemerkt wat niet vreemd was omdat ze er eerder niet waren! Maar Tuppence was toch wel erg angstig en panisch voor die grote bakbeesten integenstelling tot mijn oudste dochter Demelza die ze gewoon tegemoet liep. Er liep gelukkig geen stier in de wei.

Ik kon dit probleem niet zo snel oplossen.Dus zou ik alleen met Demelza gaan vissen.

Rond het middag uur arriveerden we met alle spullen op de stek. De koeien waren even weg misschien werden ze gemolken. Er stond een licht windje en de temperatuur zat net boven de 20 graden ideaal weer voor een mooie middag.

De steunen met beetverklikkers in de grond, een paar meter van elkaar De hengels werden in orde gemaakt.

Loodjes van 15 en 25 gram. We konden wat experimenteren met onderlijnen, vrijloop en stop systeem, maar niet te gecompliceerd allemaal. De linker hengel werd de lichte snoekbaarshengel. Als aas partikels. 15 meter naar links 3-2meter uit de kant, en wat handjes hennep, mais enz. er op.

Zo op de steun zonder elektronische beetverklikker.(ik had er ook maar twee).Een stopsysteem op 10 cm en een staafwaker. De mitchelmolen had een ouderwetse krijsende slip die geluid genoeg gaf. Die hengel moesten we wel meer in de gaten houden. Naar het midden en rechts de spinhengels.Met een boilie. En piepers voor de beetregistratie.

Redelijk ver verwijderd van elkaar om genoeg ruimte te hebben.

Ik hielp nog een beetje met inwerpen en voeren, maar mijn doel was toch om zo veel mogelijk aan Demelza over te laten.

En toen was het wachten geblazen…..

Het voordeel met Demelza was dat ze heel goed rustig kon zijn en ook erg van de natuur kon genieten. Zo nu en dan babbelden we wat en zagen we watervogels aan ons voorbij komen.

Na een tijdje begon ik toch te twijfelen want ik was gewend aan vrij snelle actie voor al hier op het Noorddiep duurde het meestal niet zo lang.

Maar dit visavontuur met mijn dochter lieten ze me niet in de steek

Op eens een knalharde fluiter op de middelste hengel. Ik sprong in een reflex op om de hengel te grijpen, maar kon me net bedwingen. Pak hem Demelza!!

Eigenlijk veel rustiger dan ik pakte Demelza de hengel en sloeg de karper vast. Die er als een speer vandoor ging. Woest werd de hengel naar beneden gerukt.

Trek maar krom die hengel!

 

 

 

 

 

  

 

 

 

 

De zwarte spinhengel maakte een overspannen bocht toen Demelza er aan ging hangen.

Goed zo! Als hij moe wordt moet je hem binnen draaien.

Dat viel niet mee, om de balans te vinden. Soms draaide ze door de slip heen waardoor de lijn ging kinken , en dat moesten we niet hebben.

Na wat aanwijzingen van mij begon ze het trekken en laten vieren door te krijgen.Als de vis even meekomt: Lijn opspoelen terwijl je de hengel weer naar beneden doet en er tegelijk spanning oplaten en dan de hengel weer naar boven trekken .Het was best moeilijk om daar het juiste ritme in te vinden.

 

Gaandeweg werd de taaie vechter moe. Nog flink wat tegenstribbelen bij de kant. Ik maakte wat mooie foto’s toen  legde ik mijn fototoestel aan de kant en pakte het schepnet.

Helemaal rustig nu kon ik hem perfect scheppen. En de eerste karper was binnen!

 

Ik feliciteerde haar en hielp een beetje met onthaken, wegen en meten en even in de bewaarzak doen. Veel tijd om te pauzeren hadden we niet want een school karpers was duidelijk gearriveerd.

We kregen continu beet soms met 3 hengels tegelijk waardoor we moesten uitkijken dat het geen chaos werd. We visten even verder met maar twee hengels!

Ook de lichte hengel langs de kant ving karpers Wat prachtige gevechten opleverde. Ik kon goed beoordelen hoe functioneel de hengels waren. En ik moet zeggen dat de spinhengels buitengewoon goed functioneerden. Ik ving zelf ook wat karpers omdat we zo vaak beet hadden. En het viel me op hoe gemakkelijk de karpers binnenkwamen op die korte stokken. Het was een genot om Demelza steeds beter te zien anticiperen op de hard vechtende karpers. De lengte van de handvaten en de plaatsing van de molen maakte het dat ze goed kracht kon zetten. Waardoor er maximale druk kwam en toch zelf niet oververmoeid werd.

Kort om het was goed in ballans. 

Overigens heb ik zelf mijn molens ook veel lager zitten dan gebruikelijk is bij karperhengels.

En gebruik ik ook soms kortere hengels uit het verleden van 3 en 3.3 meter

En mede door de vangsten van karper met spinhengels vind ik dat daar zeer bruikbare types tussen zitten die onder bepaalde omstandigheden echt functioneel zijn.

 

Ik maakte veel actie foto’s en na een aantal uren hadden we 15 karpers gevangen en waren we helemaal verzadigd.

Snel legde ik wat gevangen karpers die ik bewaard had in het zachte gras, een mat was er nog niet.

En maakte ook daar wat foto’s van en binnen een minuut waren de karpers weer teruggezet.

Dit avontuur was afgelopen.

Er was alleen iets wat ik onderschat had.

s’Avonds bij het wassen zag ik dat Demelza’s handen er nog al rood uitzagen.

Het punt was dat ze lichte blaarvorming hadden.

Dit door de eindeloze gevechten met de sterke Noorddiep karper.

Greet fronste haar wenkbrauwen tegen mij.

Maar Demelza had zelf niets in de gaten gehad, ook niet geklaagd of zo iets. Zo was ze geobsedeerd door het visavontuur. En ik heb haar alleen maar zien glunderen en genieten.

Niet lang daarna gingen we weer, het karpervirus had toegeslagen!

Toen vingen we 8 karpers.

We gingen vaker. En altijd vingen we goed vis!

 

 

 

Voor school ging ze een werkstuk maken over vissen en over karpervissen in het bijzonder.

En tijdens de presentatie had ze een camouflage outfit aan terwijl ze een diashow  presenteerde.

Ik had haar nog wat haakjes en andere artikelen meegegeven die ze kon uitdelen onder de klasgenoten. De verbijstering was groot onder de stoere jongens. Ze was een animale fighter, en ontdekkingsreiziger een soort Lara croft.

Haar ster rees snel want in april 1993 -10 jaar oud kwam ze op de cover van de karper( nummer 41 om precies te zijn) het officiële blad van de karperstudie groep waar ik al jaren lid van was.

 

 

 

Tuppence wilde nou ook wel eens een keertje meegaan. En ik had een oplossing voor een eventueel koeien probleem. Ik had wat stokken meegenomen en wat dikker opzichtig touw zodat ik het gedeelte waar we visten kon afzetten. Koe-vrij houden zogezegd.

Dus daar gingen we weer. Nu met z’n drieën.

Op de wei was geen koe te zien, maar dat zei niets ze konden er opeens zijn.

Ik had weer wat gevoerd, en al snel ging de pieper af. Het feest kon beginnen.

Er zou om en om gevangen worden zodat ze allebei aan de beurt kwamen.

Toch kwam er gelijk wat competitie. Als de één een wat grotere karper had gevangen keek de ander die een kleinere had mij al verwijtend aan als of ik iemand voor trok of zo. Als of je dat kan regelen.

Maar gelukkig kwam iedereen aan zijn trekken en hadden we weer erg veel lol.

Ze gingen elkaar ook helpen met scheppen, ik hoefde zelf weinig meer te doen dan opletten en foto’s maken.

Tot er opeens een kudde koeien onze kant opliepen. Tuppence in paniek.

Geen probleem ik spande een koord op koe hoogte rond onze stek dat zou ze wel tegenhouden.

Koeien zijn alleen ontiegelijk nieuwsgierig en ze bleven in een cordon rond de touwen hangen ons te observeren. Zo nu en dan maakte ik een wild armgebaar om ze iets verder te manen. Maar het was hun wei natuurlijk.Uiteindelijk hadden ze hun interesse verloren en gingen ze verder op grazen.

Op één na Betsy nummer 78 was wel erg intelligent en wilde veel van het karpervissen weten.

Vorige keren met Demelza bleef ze ook altijd wat langer kijken.

Maar goed we gaven haar niet veel aandacht.

Tot opeens een ijselijke kreet weerklonk van Tuppence. Ik schrok me rot

Betsy wilde gewoon mee vissen ze vond het zeker erg gezellig want ze stond pal naast ons en onze hengels en tuppence stond er achter!  Blijkbaar was ze stiekem de touwen en stokken gepasseerd en  vlak langs het water langs de laatste paal geglipt.

Betsy schrok vreselijk van Tuppence reactie. Het was nooit Betsy’s bedoeling geweest om ons te laten schrikken en ze had het ook niet verwacht.

Wat er toen gebeurde zal ik nooit meer vergeten. Als in een slowmotion draaide logge Betsy die gezegend was met enorm volle uiers zich om en sprong als een springpaard over het koord heen.

Ongelofelijk. Het koord zat zeker op 1,25 meter!

Wat een prachtig beest, en wat een elegante oplossing, ze had net zo goed een enorme ravage kunnen veroorzaken. Op een stek langs de IJssel had een koe ooit mijn schepnet vertrapt. Het blijft toch opletten met die dieren.

We hadden weer wat geleerd, en het belette Tuppence gelukkig niet om vaker mee te gaan. Sterker nog ze begon koeien steeds leuker te vinden.

Tussen 1992 en 1994 visten we samen regelmatig op karper.

Maar de meiden zaten ook op atletiek waar ik ook bij betrokken was en gymnastiek en jiujitsu en ga zo maar door. Ik had nooit verwacht om echte vismaats er bij te krijgen, dat was ook geen doel. Het was meer avonturen beleven met mijn kinderen in en met de natuur. Het is een belangrijk onderdeel van hun jeugd en mijn vaderschap geworden. En voordat je het weet is het dollen met je kinderen over en wordt het serieus met vriendjes en carrière maken. Dus grijp de kans als hij voordoet. Ik denk er soms met weemoed aan terug.


    

 

 

Ik heb dit jaar met hulp van andere een jeugdviscursus gegeven waar ook Demelza voor het karpergedeelte wilde assisteren. Het Noorddiep en zijn karpers en snoeken die mij zo veel plezier hebben beleeft is nu ook mijn verantwoordelijkheid omdat ik toegetreden ben tot het bestuur van de hengelsportvereniging ons vermaak. En de Noorddiepkarpers zijn uitgegroeid tot mooie exemplaren. Dat mag ook wel want de gemiddelde leeftijd is 30 jaar.

De binding met de natuur hebben mijn kinderen gelukkig overgenomen.

Ik heb mijn ouders nog nooit afval zien weggooien. Ze zeiden altijd laat niet als dank voor het aangenaam verpozen de eigenaar van het bos de schillen en de dozen. Als ik soms de rommel zie word ik daar een beetje droef van. Mijn kinderen heb ik het beschermen en schoonhouden van de natuur ingepeperd. Niet met strafmaatregelen. Maar met het wijzen op de harmonie in de natuur die je niet mag verstoren met afval etc., maar waar je wel aan mag deelnemen zo als het vissen op de prachtige sportvis de karper.

 

Resumerend:

Denk om zwemdiploma en veiligheid ( koeien, stieren, schrikdraad, verkeer, gevaarlijke harde kant met basalt blokken, enz.)

Eerst een leerproces met witvissen

Materiaal aanpassen zodat ze zelf de vissen kunnen vangen. En oefen een beetje

Geschikt viswater met niet al te grote karper en opstakel vrij, en zorg dat de kans dat er gevangen wordt groot is!

Help een beetje maar blijf zo veel mogelijk terughoudend. Vertel enthousiast  over de natuur en de beschermende taak die we hebben.

Leun achter over op je stoeltje, houd je camera bij de hand en geniet van het schouwspel!