Rosalinde

 

menu

artikelen overzicht

Het was vleugel en veren tijd op het schuurtje. Drukdoende vogels en vogeltjes vlogen af en aan om zich te goed te doen aan de zaden die ik op het dak uitgestrooid had. Mais en pinda’s voor de big birds in een terracotta schaaltje. De fijnere zaadjes in een groen aardewerken schaaltje. Zo had ik het een beetje verdeeld in de ijdele hoop de groepen enigszins gescheiden te houden. Want zo dacht ik de grote vogels jagen de kleintjes weg die dan van een afstandje zielig moesten toekijken of er nog een kruimel sorry zaadje overbleef. Van dit sociale idee om ieder vogeltje op het zelfde moment aan zijn trekken te laten komen bleef in de praktijk natuurlijk niets over. Zodra een groepje kouwen, kraaien of eksters de groep binnenvloog was het meestal gedaan met de relatieve rust en schrokken de kleintjes zich een hoedje van al die “predators”. Die ik overigens als “objectieve natuurliefhebber” ook een goed hart toedraag.

Overigens was de verdraagzaamheid van sommige soorten opmerkelijk.

Daarvan gold de Turkse tortel als lichtend voorbeeld. Een enkele keer ging een puntig duiven snaveltje dominant in de richting van een ander verendier maar meestal waren het broederlijke schattige tortelduifjes.

Energiek en vol van naastenliefde gedoogden ze het kleinste musje wat net uit het ei gekomen was.

Als het om regelmatig eten gaat zijn de dieren er als de kippen bij om daarvan te profiteren.

Het gaat om overleven nietwaar? Een sterk oersignaal. Dat gold ook voor mijn open volière.

Als ik even buiten liep klonk een vogelvreugde kreet dat de weldoener er was en dat weldra het manna zou verschijnen. Teleurstelling was er niet als dat een keertje niet gebeurde.

Men wachtte braaf op wat komen zou, en kwam het niet dan vlogen ze opportunistisch naar het volgende tuintje met weldoener.

Behalve één bepaalde duif,  die nagenoeg altijd in de zinken dakgoot van ons huis of iets dichterbij op de rand van het keukendak zat te wachten en te observeren.

Ik raakte gewend aan haar en gaf haar de naam Rosalinde. En zij kreeg een plaats in het ochtend ritueel van vaste begroetingen. Had ik mijn vrouw en de kat goede morgen gewenst dan liep ik even naar buiten in de tuin om Rosalinde te begroeten. Een enkele keer was ze niet op haar vaste plekje  in de dakgoot. Maar ver weg was ze nooit!

 

 

Tortelduiven koeren op zo’n aparte bekende manier, en ik kon het niet nalaten om dat te imiteren. Deze serenade’s vond Rosalinde erg interessant. Maar ging ik daar niet te ver mee?

Want dit koeren werd vooral door mannetjes gedaan die de vrouwelijke tortels wilden behagen in de pre eierperiode. Een bronstige melodie om de vrouwtjes te verleiden. En mijn kreten hadden effect op Rosalinde.

 Rosalinde was verliefd op mij! Andere mannelijke tortels probeerden alles bij Rosalinde wat enkel en alleen een puntige uithaal met de snavel uitlokte.

Wij communiceerden blijkbaar op een ander eigen niveau wat andere levende wezens maar moeilijk konden bevatten. Wellicht denkt u dat ik doordraaf wat waarschijnlijk zo is, en was het puur de verrukkelijke zadenmelange waar tortel Rosalinde voor ging. Maar toch was er meer zeg ik u. Zij vertrouwde mij, en liet dat merken. Als ik op het trapje ging staan om wat zaden op het dak van het schuurtje te strooien hoorde ik van achteren Rosalinde opvliegen uit de dakgoot om vlak langs mijn hoofd vlak voor me op het dak te landen..

Ze scheerde niet alleen vlak langs me heen. Ze toucheerde mijn hoofd zelfs met haar vleugels!

Het was een vreemde tintelende sensatie die vlugge aanraking met zachte veren. Was dit dan geen aanhankelijkheidsbetuiging? Soms schrok ze van haar eigen overmoed door vlug van me af te hippen. Een vogel blijft een vogel en ze kende instinctief  de gevaren van te veel risico nemen en alert bleef  ze natuurlijk wel.

De relatie werd wat losser, ik ging drie weken op vakantie, en Rosalinde sloot zich bij een grotere groep tortelduiven aan.

Maar meerdere malen onttrok ze zich uit de groep en zat ze toch weer op haar plekje in de dakgoot. Ik sprak haar dan aan waar ze aandachtig naar luisterde. Dat duurde een jaar. De zomer was net voorbij toen het me opeens opviel!

Rosalinde was er weer, maar er was iets met haar! Ze deed vaak haar ogen dicht en zat wat te dromen op de voederbak in de zon. Ook kon ze soms de wat grotere zaden niet goed opeten alsof het niet door haar keeltje kon. Het ging niet goed met haar! Of ze had een ziekte of het was ouderdom. Ik zag het meteen, dit zou niet lang meer duren. Als ik s’morgens in de keuken koffie ging schenken zag ik haar al op de voederbak in elkaar gedoken zitten met de veertjes luchtig bol om de warmte vast te houden. Dan kreeg ze plots weer energie en vloog ze weg. Eerlijk gezegd verwachte ik haar dan niet meer terug zo verzwakt zag ze er uit.

 

 

Opmerkelijk vond ik het “respect” van de andere vogels om deze zwakke fase van Rosalinde niet uit te buiten door haar te domineren en bij de zaadjes weg te jagen. Dit geheel in tegenstelling tot de gangbare natuurwetten. Empathie bij vogels bestaat dat?

Hoe het ook zei, ze zag er misschien wel dankzij haar fragiele kwetsbaarheid aaibaar en dotterig uit.

Heel anders als normaal. Voor de andere vogels een teken om even afstand te nemen?

Regelmatig keek ik de tuin rond of ze niet ergens op de grond lag. Maar ze hield het langer uit dan ik verwacht had. Na een week voerde ik de bak weer eens bij, en zag ik Rosalinde  op haar vertrouwde plekje in de dakgoot zitten. Het was regenachtig  alles was klam en vochtig. Ik sprak haar even bemoederende woorden toe en ging naar binnen. Na een tijdje liep ik naar boven naar de computer kamer om wat te werken. Even keek ik impulsief door het raam van de slaapkamer. En daar lag ze!

 

 

 

Ik had haar net nog toegesproken! Haar vleugeltjes beschermend geklemd om haar lichaam lag ze op het natte zinken dak van de keuken. Ze had nog één kleine vlucht gemaakt van een paar meter toen was ze omgetuimeld precies op een plek waar ik haar kon zien. Als ze in de dakgoot gevallen was, dan zou ik haar nooit   gevonden hebben. Dit was haar tweede favoriete plekje nog dichter bij mij.

Ik pakte een schoenendoos met zacht papier en klom uit het raam op het platte dak van de keuken. Zachtjes tilde ik Rosalinde op, haar ogen waren gesloten. Ze voelde vederlicht aan.

Het klinkt misschien gek maar ik vond het prettig om op deze manier afscheid van haar te nemen. Bij mij was ze in goede handen en zocht ze troost op het moeilijkste moment van haar leven. Ik had me alles dus niet ingebeeld.

Ik begroef haar in mijn tuin achter een rode hemerocallis, een schitterende rode daglelie.

 

 

Bedankt Rosalinde, je was een bijzondere vogel!